Dzieje Noteviddi Rozdział III "Spotkanie"

Noteviddia wpada do stajni i wsiada na najbliższego konia. Los chciał, że trafiła na Śnieżnogrzywego, wspaniałego konia, księcia końskiego z stadnin Rohanu. 

-Noteviddia!!!-elfka zatrzymała się i odwróciła. To Wielki Thranduill kazał jej stanąć.

-Wybacz mi panie, ale MUSZĘ odejść.-powiedziała i wskoczyła na grzbiet ogiera. Szybkim galopem ruszyła ku Rivendell. Za nią krzyczeli jeszcze Kili, Thranduill, Legolas, ale Vinyamoiel i Silis stały ze spuszczonymi głowami na balkonach.

-Jedź księżnikczko obyś znalazła to czego szukasz-szepneła pod nosem Silis i wróciła do środka.

O północy Viddia dojechała do doliny i ostatniego przyjaznego domu Elronda.

-Cóż się stało dziecko-rzekł Elrond czekający u progu.

-Jest mama-powiedziała nie zwarzając na niego.

-Twoja matka śpi daj jej odpocząć-mówił i zatrzymał młoda elfkę.

-Nie miała dość czasu, by odpocząć.-Noteviddia pobiegła do sypialni rodziców.

-Mamo!!!-krzyknęła, a Eresme z Areandirem, aż podskoczyli.

-Co się stało?-spytał Ojciec.

-Chcę rozmawiać z Mamą o Erucolindo.-powiedziała, a oczy Eresme zabłysły.

-O kim?-udawała głupią, te słowa były jednymi z nielicznych wypowiedzianych przez Eresme do Noteviddi.

-O ERUCOLINDO OGŁUCHŁAŚ!!!!!-krzyczała elfka, a oczy matki napełniły się łzami.

-NIE MA NIKOGO TAKIGO!-krzyknęła przez łzy.

-TAK, ALE CZEMU JNIEBYŁAM W JEGO ISTNIENIE WTAJEMNICZONA!!!-Noteviddia wyżywała się na matce.

-Bo ON NIE ISTNIEJE!-krzyknęła Eresme i wstała.-WYNOŚ SIĘ Z TĄD!-wskazała okno.

-NIENAWIDZĘ CIE!!!-wrzasnęła Viddia i wyskoczywszy przez okno znikła.

Na brzegu elfka wsiadła na wieszchowca i pogalopowała ku domowi Nialla i Kila. Zapukała i w drzwiach stanał Niall.

-Co się stało księżniczka u mnie w środku nocy-powiedział szyderczo.

-Zamknij się i powiedz gdzie mogę się dowiedziać czegos o Erucolindo.-powiedziała.

-Erucolindo?-powtórzył zdziwiony.

-Tak o NIM. Mów, ale już!!!-wrzasnęła poddenerwowana.

-On nie żyje i jest z tego co wiem martwy.-mówił.

-Znasz kogoś kto mógłby mi o Nim coś opowiedzieć?-spytała ochłaniając nieco.

-Twoja Mama, Elrond, Thranduill, Legolas, Vinyamoiel starsza słuzba i twój Ojciec-powiedział.

-Mógł byś pomuc mi się spotkać z jedną z takich starszych służących?-spytała.

-Ale coś za coś-powiedział Niall z błyskiem w oczach.

-Czego chcesz?-Noteviddia, była gotowa na wszystko.

-Chcę, byś mnie poznała i umuwiła z Silis.-rzekł, a elfka zrobiła duze oczy. Była święcie przekonana, że zarząda skarów, złota i kleimotó, a On chciał tylko jeden bal z jej najlepszą przyjaółka .

-Nie ma sprawy.-odparła, gdy juz się otrząsnęła z zdziwienia.

-To tak ty się prześpij, a ja ci załatwię widzenie w sześć oczu z kimś takim na rano.-mówiąc zmierzał ku drzwią.

-Zaraz, zaraz w sześć, a nie cztery?

-No bo jeszcze ja-uśmiechnął sie i wyszedł.

Noteviddia zasnęła i spała spokojnie do rana, a raczej przed rana, bo wtedy właśnie wrócił Niall i brutalnie ją obudził.

-Tej Księżniczko wstawaj.-powiedział.

-Co jest?-powiedziała sennie ocierająć oczy.

-Poznaj Dieranote-powiedział Niall przedstawiając wysoką elfkę. O złotych włosach, zielonych oczach i przyjaznym uśmiechu.

-Witaj-rzekła i pospiesznie wstając, ukłoniła się kobiecie.

-Niall mówił, że pragniesz poznać Erucolindo-powiedziała, a oczy jej zabłysły.  Przez momęt wydawało się Viddi, że przyjazna postać zmieniła się w Zjawę z opowieści i leged.

-Tak, ale On przecież nie żyje-mówiła śledząc czujnie twarz Dieranoty. Nie ufała jej.

-Tak, ale Zjawa może cię do niego zabrać.-popatrzała na nią dziwnie, jakby miała coś czego pragnie.

-Poprzez śmierć, tak to sama mogę trafić.-zacieta walka na wzrok była coraz bardziej zacięta. Niall przyglądał się temu wszystkiemu gotów natychmiast wyjąć nóż i wykonać odpowiednie działanie. Przecież, gdyby coś się stało Noteviddi to Silis nie poszłaby z nim na bal, a do tego elf niemógł dopuścić.

-Nie ty niemożesz zginąć.-powiedziała i żuciwszy się na nią miała ja zabić. Pewnie by zabiła Noteviddie, gdyby nie Niall. Chłopak błyskawicznie wyciągnął miecz i przeszył poczwarę, niediść jednak szybko, bo Zjawa zdążyła już przeszyć Viddie nożem. Wyobraźcie sobie jakie było zdziwienie Nialla, kidy po przeszyciu księżniczka wyciągnęła miecz z piersi i odrzuciwszy w bok usiadła na ziemi, a rana zabliźniła się w ciągu sekundy.

-Łał...-powiedział siadając obok.- To było dziwne.

-Nie to było normalne.-rzekła smętnie.

-Czemu? Cośty zrobiła?-zrobił duże oczy i odsunął się delikatnie od elfki.

-Nic mam tak od urodzenia, nie mogę zginąć.-mówiła wzruszając ramionami. 

-Czemu?-powtóżył pytanie przysuwają się i podpierając głowę.

-Nie wiem.-spojrzała na niego.- Pamiętam tylko, że jak byłam mała podsłuchałam monolog mamy.

-Jak On brzmiał?-dopytywał się. Niall choć nie chciał się przyznac bardzo lubił opowieść i wieczności smokach, świecie, życiu i innych krajach. Opowieść, historia Noteviddi bardzo Go zainteresowała i pragnął poznać całą historię do końca.

-Mówiła jakoś tak-to mówiąc wyprostowała się i zadeklamowała.- "Gdy inni odejdą, lub polegną w boju Ja będzie trwać, kiedy świat przestanie istnieć Ja będzie trwać, nigdy już nie ujrzy Erucolindo, nigdy już nie będzie naprawdę szczęśliwa. Zginął." Brzmiało to jakoś tak.-powiedziała i wzruszywszy ramionami wyszła z domku. Zostawiając Nialla w ciszy, spokoju na łaskę jego sumienia i przemyśleń.